Op 13 April vertrokken voor de 6e keer de ambassadeurs van Willem Goes Brasil van het Willem Van Oranje College in Waalwijk naar Brazilië om een onvergetelijke reis te maken. Dit jaar bestond de groep uit 13 leerlingen en 4 docenten. Het afgelopen jaar was de groep druk bezig geweest om zoveel mogelijk geld op te halen voor de stichting: Nieuwe Generatie Brasil.
Eenmaal aangekomen in São João del-Rei kregen we een rondleiding van de vakschool en van de wijk. Het besef dat we er echt waren was er nog totaal niet. Maar dat veranderde al snel over de loop van een paar dagen, omdat we iedere ochtend en middag voor de rest van de week bij de vakschool waren. Iedere ochtend stonden we om 07:30 klaar om de kinderen te ontvangen. We hadden 3 verschillende soorten lessen met ze die wij ook deels verzorgde. Koken, sporten en mozaïeken. Tijdens de kooklessen ging je koken met de chef of je ging bakken met Maria. Het was altijd heel gezellig en de kinderen kregen de lekkernijen die ze hadden gemaakt zelfs mee naar huis. De sportlessen hadden wij zelf voorbereid. We hadden veel typische Nederlandse spelletjes bedacht die we met de jongere kinderen konden doen. Denk hierbij aan bijvoorbeeld Annemaria koekoek. Met de ouderen gingen we vaak voetballen en volleyballen. En elke keer was iedereen ontzettend competitief en dat maakte het super leuk. En dan hadden we nog het mozaïeken. Ieder jaar maakt de ambassadeur groep een mozaïek met behulp van de kinderen bij de vakschool. We stonden dan met z’n allen om de mozaïek heen en iedereen heeft een stukje gelegd. De mozaïek was heel indrukwekkend om af te zien want het waren eerst allemaal kleine gebroken stukjes maar bij elkaar was het iets heel moois.
Iedere avond hadden we iets anders op het programma staan. Zo gingen we de eerste woensdag avond met 60 man van de vakschool en de kerk de hoogste berg van São João del-Rei beklimmen. Na 45 min klimmen en lopen waren we boven. Het uitzicht bovenop de berg was de moeilijke klim helemaal waard.
In 1,5 week hadden we ongeveer 6 huisbezoeken gehad. We gingen iedere keer in de avond naar een ander gezin met kinderen die bij de vakschool zitten. De huisbezoeken waren heel heftig, want de kinderen komen met een grote glimlach naar je toe iedere dag en dan zie je ineens hoe vreselijk ze leven. De ene was heftiger dan de ander, maar het gevoel dat je machteloos bent bleef elke keer. Je wilt de mensen daar graag helpen alleen dat kon niet zomaar. Het feit dat je machteloos bent, was heel moeilijk te accepteren.
In de tweede week mochten we een bezoek nemen aan de APAC, een speciale gevangenis die bij de wijk hoort. In de APAC worden de gevangenen gezien als herstellenden en ze regelen alles zelfs. Het doel van de APAC is dat de herstellenden terug kunnen komen in de maatschappij. Ik moest mezelf er een paar aan herinneren dat we echt in een gevangenis stonden. Het was een hele speciale en unieke ervaring.
Woensdag 24 April was de dag waar niemand zin in had. In de avond moesten we namelijk afscheid nemen van de vakschool. Om er toch nog een leuke laatste avond van te maken, maakte we er een afscheidsfeest van. Het was een hele gezellige maar ook zeker een moeilijke avond. Binnen 1,5 week maak je echt een band op met de kinderen dus om dan afscheid te nemen was heel moeilijk. Maar het moest gebeuren omdat we donderdagochtend vertrokken naar Rio!
In Rio De Janeiro hadden we door de grootste favela gelopen, Rocinha. Dit was voor het eerst dat deze middag in de reis zat en het was een hele speciale middag. Na twee nachtjes Rio moesten we helaas naar huis toe, maar dit was een reis die we voor eeuwig bij ons dragen!